စဥ္းစားမိလုိက္တာပါ

ဘေမာင္တို႔ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ စဥ္းစားမိလိုက္တာေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ေနတဲ့ အသက္အရြယ္ေတြရွိ တတ္ သူ အားလံုးဟာ တိုက္႐ိုက္ သို႔မဟုတ္ သြယ္ဝိုက္ၿပီးပတ္သက္ ေနၾကသူေတြေလ။ တခ်ိဳ႕လည္း ပါတီေတြ အစုအဖြဲ႕ေတြမွာ ပါဝင္ ေနၾကသူေတြရွိၾကသလို၊ တခ်ိဳ႕လည္း စာ မ်က္ႏွာေပၚ၊ အသံလိႈင္းေတြေပၚမွာ ပါဝင္ႏိုင္ၾကသူေတြ လည္းရွိၾကတယ္။ အဲဒီအခြင့္အလမ္းေတြနဲ႔ နည္းနည္းေဝးၾကသူ ေတြအတြက္က်ေတာ့ လူမႈကြန္ရက္ေတြ က တစ္ ဆင့္ ပါဝင္ခြင့္ရၾက ျပန္တယ္။ ဘေမာင္တို႔ လူရြယ္ဘဝက ေခတ္နဲ႔ေတာ့ အေတာ္ကေလး ကြာသြားၿပီ။ အဲဒါက ေကာင္းတဲ့ ဘက္က ဆက္သြယ္ေရးနည္းပညာ ေၾကာင့္ တဖက္ဖက္ကေန အ ေၾကာင္းတစ္ခုခုနဲ႔ လက္လွမ္းမီလာၾကတဲ့သေဘာပဲ။

စဥ္းစားမိလိုက္တာတစ္ခုက…

၁၉၇ဝ ေက်ာ္ကာလ ဘေမာင္တို႔ စာေရးတုန္းကဆိုရင္ ကိုယ့္စာေတြ ပံုႏွိပ္စာလံုးေပၚျမင္ရဖို႔ အေတာ္ႀကီး က်ားကုတ္က်ားခဲ ျဖစ္ခဲ့ၾကရတယ္။ တစ္ႏွစ္လံုးေနလို႔ တစ္ပုဒ္၊ ႏွစ္ ပုဒ္ပါလာရင္ ကံေကာင္း။ အခုသူမ်ားကို မ်ားမ်ားေဆာ္၊ အေကာင္ႀကီးႀကီးကို နာနာႏွက္ႏိုင္ရင္ ခ်က္ခ်င္းနာမည္ႀကီး၊ မ်ားမ်ားေဆာ္ႏိုင္ေလ…  မ်ားမ်ား လက္မ လည္ေအာင္ ေရးရေလဆိုတဲ့ ေခတ္ကိုေရာက္လာၿပီလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ျမန္မာစာေပရဲ႕ တန္ဖိုး၊ သတင္းေတြရဲ႕ တန္ဖိုးကိုဘယ္လို၊ ဘာနဲ႔တိုင္းတာ မလဲဆို တာလည္း စဥ္းစားမိျပန္လာတယ္။ နည္းစနစ္က်က် ေထာက္ျပတာထက္ ေရးသူရဲ႕ဆႏၵနဲ႔မကိုက္ညီလို႔ တိုက္ခိုက္မႈဘက္ပိုၿပီး အလြန္အကြၽံျဖစ္လာသလားလို႔လည္း ထင္မိ တယ္။ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး Workshop တစ္ခုမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္းေလ့လာေနတဲ့ ကြၽမ္းက်င္သူႏိုင္ငံျခားသား ပညာရွင္တစ္ဦးက ဘာေျပာ သ လဲဆိုရင္..

”စာေစာင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေရးၾကသားၾကတာေတြက ေဘးထြက္ေနၿပီ။ ေဝဖန္ေထာက္ျပမႈထက္ပိုၿပီး ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈေတြ မ်ားေနတာဟာ ဒီမိုကေရစီျပဳမႈရဲ႕ အႏၲရာယ္တစ္ခုလို႔ ျမင္သင့္ၾကတယ္”

ျမန္မာဘက္က နာခ်င္သလိုလိုရွိေပမယ့္ အဲဒီပညာရွင္ ေျပာသြားတာကိုလည္း အတင္းႀကီးျငင္းလို႔ မရျပန္ဘူး။ ႏိုင္ငံတကာ စာေစာင္ေတြ၊ သတင္းစာေတြမွာ ေရးေနၾကတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ အေတာ္ႀကီးထင္သာျမင္သာ ရွိေအာင္ ျမန္မာေတြကလည္း ကြာျခားေနတာကိုး… အခုလို သတိေပးေထာက္ျပရင္ ကိုပဲ ေဆာ္ၾက မယ့္ သူေတြ က ေစာင့္ေနၾကဦးမွာ။ စဥ္းစားမိတာတစ္ခုက…တစ္ပါတီစနစ္ကိုမႀကိဳက္လို႔ ေတာ္လွန္ၾကတာကို အျပစ္လို႔ မျမင္ပါဘူး။ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈစနစ္ကို ဆန္႔က်င္လို႔ အစြန္းလည္း မေရာက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီမိုကေရစီ ယဥ္ေက်း မႈကို စၿပီး လက္ခံက်င့္သံုးတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာေတြ ဂါရဝတရား မရွိတာေတာ့ ဝမ္းနည္းစရာပဲ။ ပ်ဴငွာယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ျမန္မာေတြရဲ႕အမ်ိဳးသားေရးလကၡဏာက အတိတ္စာမ်က္ႏွာေပၚမွာပဲ က်န္ခဲ့ရေတာ့မွာလား။ မိမိထက္အသက္ႀကီးသူ၊ မိမိထက္ရာထူးႀကီးသူ၊ မိမိထက္ ဂုဏ္ႀကီးသူ၊ မိမိထက္အလုပ္ႀကီး သူစတဲ့ သူေတြအေပၚမွာ အနည္းဆံုး ဂါရဝတရားထား တတ္တဲ့ယဥ္ေက်းမႈဟာ တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာရဲ႕ထင္ရွားခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာပါ။ ဒါေပမဲ့ အခုလို လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲဒီယဥ္ေက်းမႈေတြ တစ္မုဟုတ္ခ်င္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၾကၿပီး အင္မတန္ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္ မႈေတြကို ေတြ႕ လာရ တယ္။ ေကာင္းတဲ့ အစဥ္အလာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဘေမာင္ေတာ့ ထင္မိတာပဲ။ လူေတြမွာ ခံစားခ်က္ ရွိတတ္ပါ တယ္။ ခံစားမႈကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္တာဟာ အရည္အခ်င္း တစ္ရပ္ ပါပဲ။ လူဆိုတာအဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ကင္း ကြာလို႔မရဘူး။ သက္ဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းေတြက ထိန္းသိမ္းသင့္တယ္လို႔ ျမင္တယ္။ အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီးရဲ႕ ဦးေဆာင္ မႈ အေပၚလိုက္ၿပီး က်န္တဲ့သူေတြရဲ႕စ႐ိုက္က ေရာင္ျပန္ဟပ္တတ္တယ္။

ဒီေန႔ ေျပာၾက၊ ဆိုၾက၊ ေရးၾကသားၾကတာေတြကိုၾကည့္ရင္ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းကလို႔ေတာင္ မ်က္လံုးမွိတ္ေျပာႏိုင္ေအာင္ကို ပံုေသ အေရးအသား၊ အေျပာအဆိုေတြရွိေန ၾကၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ သက္ဆုိင္သူေတြက မထိန္းသိမ္းႏိုင္ၾကတာလဲဆိုတာကိုလည္း ေတြးမိရျပန္တယ္။ အမိယုတ္ရင္ႏႈတ္ၾကမ္းတတ္ၿပီး အဖယုတ္ရင္ ကိုယ္ၾကမ္း တတ္ တယ္လို႔ ျမန္မာ့ဆို႐ိုး စကားရွိတာ သတိရမိျပန္တယ္။ဒီေန႔ျဖစ္ေနတာေတြကို သ႐ုပ္ခြဲၾကည့္ရင္ .. စနစ္ကို ေတာ္လွန္ဆန္႔က်င္ေနတာထက္ ‘ရန္-ငါ’ ခြဲ ေနတာက ပိုၿပီး အားေကာင္းေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေဝဖန္ေထာက္ျပေန တာထက္ ပုတ္ခတ္တိုက္ခိုက္ေနတာကပိုၿပီးလြန္က်ဴးေနတာလည္း ေတြ႕ရျပန္တယ္။ တာဝန္ရွိသူေတြပဲ့ျပင္ေနတာ ထိန္းေက်ာင္းေနတာထက္ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ၿပီးအခြင့္အေရးတစ္ရပ္ကို အသံုးခ်ေစတာနဲ႔ ပိုၿပီး တူေနသလိုပဲ။ ျပန္စဥ္းစားမိတတ္ၾကေအာင္ပါ။ ဒီမိုကေရစီ ျပဳမႈကို မထိပါး၊ မထိခိုက္ေစလိုပါ။ သဘာဝသေဘာတရားတစ္ခုအရဆိုရင္ … သတၱဝါေတြအားလံုးက ကိုယ့္ရဲ႕ ထူးျခားတဲ့အားကို အသံုးျပဳေလ့ ရွိၾကတတ္တယ္။ က်ားက လက္သည္းကို အားကိုးသလို၊ ႀကံ့ကလည္း ခ်ိဳကို အားကိုးတယ္။ ဆင္ကလည္း သူ႔ခြန္အားနဲ႔ ႏွာေမာင္း၊ အစြယ္ေတြကို အားကိုးၾကတယ္။ အားကိုးမႈ တစ္ခုခုကိုသာ လူေတြက တိရစၧာန္လို အဆင္ျခင္မဲ့ အသံုးျပဳေနၾကရင္ ဘယ္အားရွိတဲ့ ဘယ္သူက ေနာက္ဆံုး ဘယ္လို အားကိုးသြားမလဲ…။

စဥ္းစားမိတာခ်ေရးျပတာ..

ေနာက္စဥ္းစားမိတာ တစ္ခုက ရာစုႏွစ္ တစ္ဝက္ေလာက္အတြင္း ႀကံဳေတာင့္ ႀကံဳခဲႏိုင္ငံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈကို ဘေမာင္တို႔ မေသခင္ ႀကံဳလိုက္ရတာက ဝမ္းသာစရာ တစ္ ခုပါပဲ။ အေျပာင္းအလဲ (၄) ႏွစ္သက္တမ္းကာလအတြင္း အာဏာရဘက္မွာေရာ၊ အတိုက္အခံေတြဘက္မွာပါ လူေတာ္တခ်ိဳ႕ထြက္လာမ လားလို႔ ေမွ်ာ္မိေသးတယ္။ ထင္ ထင္ရွားရွား သိသိသာ သာမေတြ႕ရတာဟာ ျမန္မာ့အနာဂတ္အတြက္ ပူပန္မႈတစ္ခုျဖစ္ေစတယ္လို႔ ဘေမာင္ျမင္မိတယ္။ ဘေမာင္ဖြင့္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ ျပည္ သူ႔ေရးရာစီမံခန္႔ခြဲမႈသင္တန္းမွာ အေလးထားရွင္းျပတတ္တာတစ္ခုရွိတယ္။

”ေလးတန္းေက်ာင္းသားကို လက္ခံေအာင္ ရွင္းျပႏိုင္တာလည္းလူေတာ္ပဲ။ ဘြဲ႕ရေက်ာင္းသားကို လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ရွင္းျပႏိုင္တာလည္း လူေတာ္ပဲ။ ပေရာ္ဖက္ဆာေတြ မျငင္းႏိုင္ေအာင္ ရွင္းျပႏိုင္တာလည္း လူေတာ္ပဲ။ ဘယ္အဆင့္နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္တဲ့ လူေတာ္လည္း ဆိုတာပဲကြာတယ္။ အလုပ္ၿပီး ေအာင္လုပ္ႏိုင္တာနဲ႔ ရလဒ္ထြက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာတျခားစီ”ျမန္မာ့လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ  မူလတန္းေက်ာင္းသားေလာက္ ေခါင္းညိတ္ေအာင္ေတာ္တဲ့သူေတြ နဲ႔ ကိစၥၿပီးမယ္လို႔ မယူဆဘူး။ တစ္ေန႔အလုပ္ တစ္ေ န႔ၿပီးေအာင္ေဆာင္ ရြက္ႏိုင္႐ံုနဲ႔ ရလဒ္ေကာင္းေတြ လည္းမထြက္ႏိုင္ပါဘူး။ အာဏာရ နဲ႔အတုိက္အခံၾကား၊ အာဏာရအ ခ်င္းခ်င္းၾကား ပြတ္တိုက္မႈေတြျဖစ္ ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းအရင္းေတြထဲ မွာ လူေတာ္ေတြကိုေကာင္းေကာင္း အသုံးမခ်ႏိုင္တာအေၾကာင္းတစ္ခု လို႔ ျမင္ျပန္ပါတယ္။ လူေတာ္ၿပီး မေကာင္းရင္ေရာလို႔ မေမးလိုက္ပါနဲ႔။ က႑စံုမွာ ေတာ္လာတဲ့သူဟာ အေကာင္းအဆိုးကို ခြဲျခားသြားႏိုင္ၿပီျဖစ္လို႔ မေကာင္းစရာမရွိ ေတာ့ဘူး။ က႑တစ္ခုတည္းမွာသာ ခြၽန္တဲ့သူကို လူေတာ္လို႔ ထင္ေနၾက ရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။ ျမန္မာေတြ အတၱကို ေကာင္းေကာင္း မဖယ္ခြာႏိုင္ၾကေသးဘူး။ လူတစ္ဦး တကယ္ေတာ္လာရင္ မဟာဗ်ဴ ဟာအဆင့္ကို အလိုလိုေရာက္သြားတယ္။ Coach နဲ႔ Player ကြာသလို ေပါ့။ Player  က တစ္ခုခ်င္းခြၽန္တာ၊ ဥပမာ- ေရွ႕တန္းညာေတာင္ပံသမား၊ ဘယ္ေတာင္ပံသမား၊ အလယ္တန္းလူ၊ ေနာက္တန္းလူစသျဖင့္ သူခြၽန္ရာခြၽန္ရာအရည္အခ်င္းနဲ႔၊ Coach ကအဲဒီလို တစ္ခုခ်င္းခြၽန္တဲ့သူကို ဘယ္ေနရာမွာထားၿပီး ကစားသြားမလဲဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။

ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ အဲဒီအခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္း မေတြ႕ရဘူး။ အခုထက္ထိလည္း မထင္ရွားေသးဘူး။ အစိုးရေရာ၊ အတိုက္အခံဘက္မွာေရာပဲ။ ေနာက္ဆံုး အ စဥ္အလာယွဥ္ၿပိဳင္မႈနဲ႔ပဲ ၂ဝ၁၅ ကို ျဖတ္သန္းၾကမယ္နဲ႔ တူတယ္။ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ႐ႈေထာင့္ကၾကည့္ရင္ Red Ocean Strategy ေပါ့။ သြားရမွာက Blue Ocean Strategy ။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးဗ်ဴဟာခ်ထားမႈမွာ Blue Ocean  ကို အရိပ္အေရာင္ေတာင္ မေတြ႕ျဖစ္ေသးဘူး။ ဆန္႔က်င္ၾကတာ၊ တိုက္ခိုက္ၾကတာမ်ိဳးဟာ တစ္သက္လံုးသံုး လာခဲ့တဲ့ နည္းေတြပါ။ တျခားနည္း မစဥ္းစားမိၾကေတာ့ဘူးလားလို႔ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ လူေတာ္ေတြ ေပ်ာက္ေနတာနဲ႔ဆက္စပ္ၾကည့္မိ ေတာ့ မဆန္းလွပါဘူးလို႔ပဲ မွတ္ ခ်က္ျပဳရေတာ့ မလိုပဲ။ ႏွစ္ဖက္လံုး လူေတာ္သံုးႏိုင္ရင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ဒီထက္ပိုၿပီးအဆင္တေျပျဖစ္လာမယ္။ တစ္ဖက္ဖက္က လူေတာ္သံုးႏိုင္ရင္ အဲဒီသံုးႏိုင္တဲ့ဘက္က အသာစီး အမ်ားႀကီးရသြားမယ္လို႔ျမင္တယ္။

စဥ္းစားမိတာ တစ္ခုက …

အေရးအရာအားလံုးထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာက ဦးေခါင္းပဲ။ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ေပၚမွာ အေျခခံၿပီး စီးပြားေရးပံုစံ၊ လူမႈေရးပံုစံ၊ ပညာ ေရး၊ က်န္းမာေရးေတြက ေနာက္ ကလိုက္ လာ ရတာ။ ၂ဝ၁၅ ဟာ ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈအသစ္ ပထမသက္တမ္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ျဖစ္လို႔ ျပည္တြင္းေရာ၊ ျပည္ပကေရာ အသည္းအသန္ စိတ္ဝင္စားေနၾကတယ္။ အကူး အေျပာင္းသမိုင္းေတြ ကို စာမ်က္ႏွာျပန္လွန္ၾကည့္ရင္ အနည္းဆံုး သက္တမ္းႏွစ္ခု၊ ဒါမွ မဟုတ္ သံုးခု ေလာက္ျဖတ္သန္းၿပီး မွ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ အသစ္ တစ္ခု ကို က်င့္သားရသြား ၾကတာကိုလည္း ေတြ႕ရျပန္တယ္။ အခု ပထမသက္တမ္းကို ျဖတ္ သန္းၾကေတာ့မယ္။ ဦးေဆာင္ၾက သူေတြရဲ႕ပညာနဲ႔ အေျမာ္ အျမင္ ေပၚ မူ တည္ၿပီး လႈပ္လႈပ္ရမ္းရမ္း ျဖစ္တာ၊ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ျဖစ္တာ က မူတည္ေနတယ္။ ႏွစ္တစ္ဝက္ ေက်ာ္ ေလာက္မွာ လႈပ္ရမ္းမႈေတြ အရွိန္ပိုရလာမယ္လို႔ တြက္မိတယ္။ ဦးေဆာင္ၾကသူေတြ သတိႀကီးႀကီး စဥ္းစားႏိုင္ၾကဖို႔ေျပာတာပါ။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ဆိုေပမယ့္ ျမန္မာ့ အနာဂတ္ေရးလည္း ျဖစ္ေနလို႔ ေျပာေနရတာ။ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြား အ တြက္ ဘာမွမပါဘူး။ စားဝတ္ေန ေရးပူစရာမလိုတဲ့အတြက္ ေအး ေအးေဆးေဆး ဓမၼရိပ္သာသြားလိုက္ရင္ၿပီးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘေမာင္ တို႔ ၆ဝ ေက်ာ္ေတြေတာင္ စနစ္ ႏွစ္ ခုမွာ ႏွစ္ ၅ဝ နဲ႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ ၾကရသူေတြဆိုေတာ့ ေနာက္လူငယ္ေတြ အဲဒီလိုမတည္ၿငိမ္တဲ့ကာ လမ်ိဳးကို မျဖတ္သန္းေစခ်င္ေတာ့ လို႔  ေရးေနရတာ။ ႏွစ္ ဖက္ဦး ေဆာင္ သူေတြ အဆံုးအျဖတ္ေပၚ မွာ လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြရဲ႕ဘဝက လံုးလံုးလ်ားလ်ားတည္ေနတယ္ဆိုတာကို သတိျပဳေစခ်င္တယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြကို သမိုင္းကားခ်ပ္ေပၚတင္ၾကည့္တဲ့အခါ သိပ္အားမရလွဘူး။ ခြဲျခားက်င့္သံုးတဲ့ အာဏာသံုးရပ္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ေနတယ္။ အဲဒီ အခ်က္ကို ေပါ့ေပါ့ မေတြးေစခ်င္ဘူး။ အေစာႀကီးကတည္းက ေထာက္ျပေပမယ့္ ဘယ္သူမွ အေရးတယူမရွိခဲ့ဘူး။ အဲဒီဟန္ခ်က္ပ်က္ေနတာကိုပဲ အခြင့္အလမ္းတစ္ ရပ္ အေနနဲ႔ အသံုးခ်ေနတာကို ထပ္ေတြ႕ေနရျပန္တယ္။ တစ္ဖက္ကိုဘာျဖစ္ျဖစ္ဆန္႔က်င္ ေနၾကတာလည္း ဗ်ဴဟာမက်လွ ျပန္ဘူး။ ဒီထက္ ဘာလို႔ပိုေကာင္းတာကို မေတြးႏိုင္ ၾကတာလဲ..။ ေလာေလာဆယ္ (၄) ပြင့္၊ (၆) ပြင့္၊ (၁၄) ပြင့္၊ (၄၈) ပြင့္ ကိစၥ မွာ ထြက္လာတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြက သိပ္အားမေကာင္းလွဘူး။

အထူးသျဖင့္ အာဏာရနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ပါတီရဲ႕ၾကားမွာ ထုတ္ျပန္တဲ့ ေၾကညာခ်က္ေတြကလည္း တစ္ဖက္ဖက္ရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းျပလိုက္သ လိုပဲ။ ေလာေလာဆယ္ အဲဒီအပြင့္အေျခခံေတြ႕ဆံုညိႇႏႈိင္းေရး အေပၚအျမင္က အေရးႀကီးလာၿပီ။ ဘယ္မူဝါဒအေပၚ အေျခခံမွာလဲဆိုတာျဖစ္ပါတယ္။ Inclusive  ေပၚ အေျခခံမွာလား၊ Exclusive အေပၚအေလးထားမွာလား။ ဆက္ႏႊယ္အက်ိဳးတရားဆိုတဲ့ Consequences ေတြက တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မတူႏိုင္ဘူးေနာ္။ အဲဒီအတြက္ ေျဖရွ င္း နည္းေတြ ရွိေနရမယ္။ ႏႈတ္က ေျပာေန႐ုံနဲ႔ၿပီးတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ဘူး။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုရဲ႕ ေနာက္မွာသန္း (၅ဝ) ရွိ ေနတယ္။

အေမရိကန္ေတြအေနနဲ႔  Coalescence Containment Strategy  (ေပါင္းစည္းထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းဆိုင္ရာမဟာဗ်ဴဟာ)ကို အသံုးျပဳေတာ့မယ္လို႔ မဆံုးျဖတ္ေသးခင္မွာ သူ႔ကြၽမ္း က်င္သူေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ျငင္းခုံ ေဆြးေႏြးတဲ့ဒီဘိတ္ေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ မဟာဗ်ဴဟာကိုခ် မွတ္တာကတစ္ခု၊ အဲဒီမဟာဗ်ဴဟာကို ဘယ္အတိုင္းအ တာ အထိအသံုး ျပဳမလဲဆိုတာတစ္ခု၊ အဲဒီမဟာဗ်ဴ ဟာကို ဘာနဲ႔ေထာက္ပံ့မလဲဆိုတာ တစ္ခု၊ ဥပမာအားျဖင့္ ဘေမာင္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကၾကားဖူးလိုက္တဲ့ Marshall Plan ( (ျပည္ေတာ္သာစီမံကိန္း)ဆိုတာ အဲဒီမဟာဗ်ဴဟာကို ေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ အစိတ္အပိုင္းႀကီးတစ္ခု။

ဒီေန႔ ျငင္းၾက၊ ခံုၾကတဲ့အထဲမွာ ေယဘုယ်အသံုးေတြပဲ ေတြ႕ေနရေသးတယ္။ နည္းစနစ္ပိုင္းဆိုင္ရာ (Technical)၊ နည္းဗ်ဴဟာပိုင္းဆိုင္ရာ (Tactical)၊ မဟာဗ်ဴဟာခ်ျပမႈ (Strategy)ေတြ ပါတာမေတြ႕ရေသးဘူး။ အနည္းဆံုး အဲဒီသံုးခုနဲ႔ ေျပာၾကဆိုၾကသင့္တယ္လို႔ ျမင္တယ္။ ပိုၿပီးျမင္ခ်င္ရင္ေတာ့ Conceptual Skill (စိတ္ကူးႀကံစည္ျခင္း ဆိုင္ရာကြၽမ္းက်င္မႈ)ကိုသံုးၾကေပါ့။ အဲဒီလိုမ်ိဳး မေတြ႕ရ၊ မၾကားရတာကိုက ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ အနာဂတ္အတြက္ စိုးရိမ္စရာတစ္ခုမဟုတ္ရင္ေတာင္ ပူပန္စရာေလး တစ္ခု လားလို႔ ဘေမာင္ ယူဆမိတယ္။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ႏႈတ္ေျပာမ်ားၿပီး လက္ေတြ႕လိုက္ပါႏိုင္မႈ အေတာ္အားနည္းေနတယ္လို႔ျမင္တယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အေရြ႕တစ္ခု အ တြက္ Push နဲ႔ Pull  ကိုသံုးၾကရတတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ Push အတြက္ နည္းဗ်ဴဟာ နဲ႔ Pull အတြက္ နည္းဗ်ဴဟာမတူတာကိုေလာက္ေတာ့ သတိထားမိၾက တန္ေကာင္း ရဲ႕။ ျဖစ္လာမယ့္ဆက္ ႏႊယ္အက်ိဳးဆက္ေတြကိုလည္း ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္ေတြးစဥ္းစားမိၾကတန္ေကာင္းပါရဲ႕…။စဥ္းစားမိတာေတြကို စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ခ်ေရးၾကည့္တာ…။

ေနဇင္လတ္

Source:http://www.popularmyanmar.com

Share on Google Plus

About Editor

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.